Halid Ozgur

küçük konuşacaksın… iyi gelir. (Tabii ki kendime söylüyorum.)

Tabii, rahmetli ceviz ağacı demeliyim… O ceviz ağacının altında ise işte sevgili yeğenlerim (İbrahim ve Hatice Kübra). Arkada ise -yeğenlerim gölgede dondurma yerken- tüm sıcağa rağmen çalaışmakta olan, bir bakıma İstanbul’un stresini atan Tuncay abim görülüyor. Senee… geçen senelerden biri işte… Geçenlerden.

Bu kadar… Yani “Önce arkadaş… Sonra Yol.”

Kördüğüm

Döneceğim tozlu yollara
Al gelincikler sereceğim
Solarlar bilirim sevgilim
Yine bekleyeceğim

Bitse de bir gün nazlı hayat
Ben bir tek seni seveceğim
Kader güçsüz kalır sevgilim
Sensiz ölmeyeceğim

Kördüğüm karmaşık bir bilmece
Uyutmuyor beni gündüz gece
Utanmam usanmam beklerim öylece
Gitgide gitgide azalmasın
Savrula savrula kaybolmasın
Gözgöre gözgöre bitmesin
Ağlarım

Hem senim hem ben bölünemem
Kendimi sensiz eyleyemem
Beni sensiz koymasın tanrım
Başka söz söyleyemem