- Rubaîyat 230
Zevâli olmayan kâinatın güneşi aşktır; tâlii kutlu yeşilliğin kuşu aşktır; aşk bülbül gibi ağlayıp inlemek değildir; ölesin de sesin bile çıkmasın.
(Ömer Hayyam)
-Hayyâm ve Rubaileri, Abdülbaki Gölpınarlı, s110
- Rubaîyat 200
Leylâ’nın sohbetini istiyorsan Mecnun ol; kendinden de geç, bütün dünyadan da. Âşıkların halvetine girmeye yol verirlerse sana; gözsüz gir o halvete, dilsiz çık.
(Ömer Hayyam)
-Hayyâm ve Rubaileri, Abdülbaki Gölpınarlı, s105
- Rubaîyat 196
Dün, tecelli etti de dedi ki; Beni arıyorsan neden benden başkasına yöneliyorsun, neden onu arıyorsun? Kendinden çıktıysan, ben senim, sen de bensin; sen, seni aramadasın. (Ömer Hayyam)
-Hayyâm ve Rubaileri, Abdülbaki Gölpınarlı, s104-
- Rubaîyat 107
Şu çorak yerde insanın elde ettiği şey, can verinceye dek, ancak gam yemek; o kişinin gönlü neşelidir ki şu dünyadan tez gider, o kişi rahattadır ki dünyaya hiç gelmemiştir.
(Ömer Hayyam)
-Hayyâm ve Rubaileri, Abdülbaki Gölpınarlı, s79-
- Rubaîyat 97
Nice zaman, şu cihan duracak; ama bizim ne adımız kalacak, ne sanımız. Bundan önce de yoktuk, dünyada hiçbir zobukluk eksiklik yoktu; bundan sonra da olmayacağız, fakat âlem evvelce nasılsa öyle kalacak.
(Ömer Hayyam)
-Hayyâm ve Rubaileri, Abdülbaki Gölpınarlı, s77-
- Rubaîyat 64
Evle – barkla, köşkle – sarayla ne diye mağrûr olmadasın, ne diye onlara aldanmadasın; bir masaldan başka bir şey olmayan ömre ne diye güvenmedesin? İçinde kasırga kopan, yel esen evde ne diye mum yakarsın; sel uğrağında ne diye ev kurarsın?
(Ömer Hayyam)
-Hayyâm ve Rubaileri, Abdülbaki Gölpınarlı, s71-